บทที่ 7 เจ้าพ่อกลัวเมีย 7
ในระหว่างขับรถอริก็เงียบใส่ตลอดทางเขาเลยกวนด้วยการขับช้าเหมือนเต่าคลาน ขับอ้อมเท่าที่จะอ้อมได้ จนเรามาถึงร้านอาหารที่คนไม่เยอะแล้วถึงได้จอด
“จอดรถทำไม?” เธอต้องข่มอารมณ์ที่ดีใจไว้ให้ลีโอรู้ เพราะเธอต้องการจะตัดใจให้ได้
“หาอะไรกินไง ข้าวเย็นฉันยังไม่ได้กินเลยนะ”
“ก็ได้!” เธอเองหิวด้วยแหละเลยยอมลงไปด้วย
ตอนนี้ลีโอกำลังทำเธอใจสั่น เธอรู้ว่าลีโอไม่ได้รักกันเลยสักนิด แต่เพราะอะไรถึงมาทำดีกับเธอแบบนี้ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน มันทรมานมากนะที่ตอนนี้มีแต่เรื่องดีๆของลีโอเข้ามา แต่ภาพความเลวของเขาก็เด่นชัดพอกัน
ลีโอทำดีด้วยนิดหน่อยก็ลืมเรื่องเลวร้ายไปแล้ว
ทำไมเป็นคนแบบนี้นะ
“นี่นายไม่คิดหาแฟนใหม่รึไง?”
“ไม่อ่ะ แค่มีเธอเป็นเมียคนเดียวก็เหนื่อยแล้ว”
“บ้าเหรอ! เราเลิกกันแล้วนะ”
“ก็เธอเลิกคนเดียวแต่ฉันไม่เลิกไง เคยบอกไปแล้วนะอริ” เขาเคยบอกอริในคืนนั้นแล้วไม่คิดจะเปลี่ยนใจด้วย
“ลีโอ!”
“แล้วไง! เธอเป็นของฉันแค่คนเดียวนะอริ!” เขาเห็นอริหน้าแดงก้ำเลยตักเนื้อให้จะได้ใจเย็นลงบ้าง
เธอไม่รู้ว่าจะรับมือยังไงแล้วนะ คนยิ่งพยายามมูฟออนให้เร็วที่สุด ลีโอก็ยิ่งมาทำดีด้วยอีกแล้วแบบนี้เมื่อไรเราจะเลิกกันได้จริงๆ เธอไม่อยากกลับไปโง่เหมือนเดิมแล้ว
ตอนนี้มันเจ็บมาก แต่ก็รักเขามากเหมือนกัน
“เธอผอมลงนะอริ ทำงานหนักเกินไปรึเปล่า?” เขาสังเกตเห็นแล้วเป็นห่วง เพราะเมื่อก่อนอริไม่ผอมขนาดนี้เลย
“ไม่นะ ฉันว่าหุ่นตอนนี้กำลังดีเลย”
“ดีกับผีดิ! ผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกแล้วมั้ง!”
“บ้า! กินเบียร์ไหม?”
“เอาดิ คอแห้งพอดี” ปรกติเขาก็ไม่ใช่คนปฎิเสธคนด้วยไง อริเสนอผมก็พร้อมสนองเสมอ แล้วกินเสร็จค่อไปส่งต่อ
“พี่คะ เอาเบียร์สองขวดค่ะ”
เขาก็กินไปด้วยคุยไปด้วยถามไถ่เรื่องราวที่ผ่านมาในช่วงที่ไม่มีคำว่าเรา คิดถึงว่ะไม่เจอนานขนาดนี้! อริด้วยดูเหมือนจะมีเรื่องเครียดด้วยนะเพราะเห็นพูดพร่ำเรื่องงานอยู่บ่อยๆ
ผ่านไปไม่นานมากก็เมาแล้วครับ อรินะที่เมาไม่ใช่เขาหรอก ก็จากตอนแรกสั่งเบียร์ไปสองขวดแต่พอกินไปมามันไม่พอเลยสั่งเพิ่มขึ้นอีกสองขวด อริเลยเมาคอพับแบบนี้ เธอเป็นแบบนี้ตลอดเลยนะ ดื่มไม่เก่งยังไม่เซียนพอแต่ยังชอบอยู่นั่นแหละ
“อยู่ที่ไหนอริ?” เขาไม่รู้ไงว่าคอนโดใหม่เธออยู่ที่ไหน
“คอนโดssd ชั้นหก ห้องหกหนึ่งสอง”
“นอนไปเดี๋ยวถึงแล้วจะบอก” เขาขับรถไปตามที่เธอบอกนั่นแหละ แต่คืนนี้จะค้างที่นั้นด้วยเลยเพราะไม่อยากกลับ
ในที่สุดก็มาถึงแล้วคอนโดของอริสักที ตกแต่งคล้ายแบบเดิมเน้นโทนขาวดำเป็นหลัก เขาพยายามค้นหาคีย์การ์ดในกระเป๋าจนในที่สุดเจอ
แต่นี่คือกระเป๋าหรือถังขยะว่ะ
มันรกมาก!
“ถึงแล้ว นายกลับไปได้”
“คืนนี้ฉันนอนด้วยนะอริ”
“ไม่! นายมันใจร้ายลีโอ…ใจร้ายที่สุด!”
“ใจร้ายยังไงพูดมาดิ!” พอเมาก็เริ่มด่าแบบนี้มันได้เหรอ!
“นายชอบมาทำให้รักไง ฉันจะลืมนายนะ”
“ฉันขอโทษ เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมนะ”
“ไม่!”
“ฉันรักเธอนะอริ” คำนี้แหละที่เขาพูดไม่ออกสักที มันติดอยู่ในปากตลอดเวลาเพราะไม่เคยมั่นใจในความรักเลย
“รักฉัน...รักจริงๆเหรอ?”
“รักจริงสิ ฉันรักเธอมากนะ ฉันขาดเธอไม่ได้!” อ้าว! อยู่ดีๆอริก็ร้องไห้ออกมาเฉยเลยทั้งที่เขายังไม่ได้ทำอะไร ต้องเป็นคนเมาแบบไหนว่ะเนี่ย แต่คนเมาโกหกไม่เป็นใช่ไหม
“ฉันก็รักนาย!”
“ฉันจะไม่ทำให้เธอเสียใจอีกแล้ว” เขาจูบปากเธอแล้วเริ่มปล่อยให้ทุกอย่างไปตามธรรมชาติของเรา การแสดงออกความรักที่เขาแสนจะโหยหายมาเป็นเดือนพอได้แค่คืนเดียวเลยไม่พอ
ก็บอกแล้วว่าอริหนีเขาไม่พ้นหรอก!
อริยังรักเขาอยู่นั่นแสดงว่ายังมีโอกาสคืนดีกันอยู่ ต่อไปนี้คงต้องตามตื้อตามง้อเพิ่มขึ้นอีก ถึงยังไงเธอก็ไม่ใช่คนใจแข็งอะไรมากอยู่แล้ว การที่หลบหน้าเดือนกว่าๆนั่นก็แสดงออกชัดว่าเธอกลับว่าตัวเองจใจอ่อนให้เขาเหมือนทุกครั้ง ดังนั้นเลิกกันครั้งนี้ตะต้องทุ่มสุดตัวเพื่อรักษาความรักให้คงอยู่ แล้วไม่ทำให้เธอเสียใจอีก เพราะเขารู้แล้วว่าขาดอริไม่ได้จริงๆ
คืนนี้ยันหว่างไปเลยนะที่รัก
เธอเมาแต่ว่าเขาตั้งใจทำทุกอย่างเพื่อผูกมัด
เวลาล่วงเลยไปอย่างช้าๆท่ามกลางบทรักที่เต็มไปด้วยความรัก ความคิดถึง และความเสียใจ ได้เริ่มต้นและจบลงเพื่อเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง กว่าจะสิ้นสุดลงก็หมดแรงนอนตระกองกอดแล้วหลับใหลเข้าสู่ห้วงนิทรา
“ลีโอ!!” มานอนที่นี่ได้ยังไง แล้วเธอกับลีโอทำเรื่องแบบนั้นอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย เขามองหน้าเธอพร้อมกับยิ้มกว้างแล้วกระชับอ้อมกอดแน่ขึ้นแล้วหอมแก้มอีกฟอดใหญ่
ฟอด…
“เมื่อคืนมีความสุขไหมที่รัก?”
“พูดบ้าๆ มันก็แค่เผลอน่า!” เธอขยับตัวออกห่างแต่ก็สู้แรงลีโอไม่ได้ เขาดึงเธอให้นอนลงไปก่อน
“ช่างมันสิ! เธอไม่มีงานใช่ไหมวันนี้”
“มีสิ! เนี่ยสายแล้วด้วย”
“โกหก! ฉันดูตารางงานเธอมาหมดแล้ว เธอหยุดอาทิตย์หนึ่งงั้นไปเที่ยวกันนะ” เขากอดอริแน่นไม่ใช่เพราะอะไรหรอก แต่ตัวอริหอมมากๆไง ให้นอนกอดทั้งวันยังไม่เบื่อเลย
“เมื่อไรจะเลิกยุ่งสักที!!”
